0

“Moio. Gordetzea ezinezkoa izan zen”

Posted by on 2019(e)ko irailak 2 in Sailkatugabeak |

“Eta Maialen Lujanbioren bertsoak, a ze bertsoak!” idatzi du Minerrek 84.orrialdean. “Eta Kattalin Minerren liburua, a ze liburua!” esango nuke nik.

Tamalez, transexualitatearen gaineko testuak eskasak dira euskaraz. Hori dela eta, idazlan hau behar-beharrezkoa da. Ez da eleberria, ezta saiakera ere, kronika bat baizik. Hamar urte igaro behar izan ziren, Moioren buru-hilketari buruz idazteko. Suizidio politikoa izan zela argi eta garbi dago. Baina Moioren heriotzari esker (gogorra da hau idaztea), bai Hernanin, bai Euskal Herrian transgeneroaren gainean hitz egiten hasi zen.

 

Idazleak Hernaniko biztanle batzuekin, batez ere Aimar-Amaiaren senideekin, berba egin du eta haien hausnarketak islatu ditu. Horrek hiru helburu dauzka, bestek beste. Bat, transexualitatearen tabuarekin bukatzea. Bi, buru- hiltzearen gaia aipatzea eta erru sentimendua deuseztatzea. Hiru, Moioren pertsonaia ezagutaraztea. Nik behintzat ez nekien ezer berari buruz.

Hala ere, eskerrak beste transexual batzuek ez duten hainbeste pairatu. Testu hau irakurtzean “Uranoko apartamentu bat”, Paul B. Preciadok idatzitakoa etortzen zait burura. Berak, Moiok bezala (Aimar-Amaia), Paul-Beatriz deitzea nahi zuen, baina ez zioten utzi. Preciado harro-harro dago bere nortasun berriarekin, ia irakurle guztiok ezagutzen dugu bere prozesua eta trantsizioa haren liburuei esker.

Oso liburu gomendagarria. Gaiari buruz idaztea nahitaezkoa zen.

0

“Atzerrian” Nerea Balda

Posted by on 2019(e)ko abuztuak 17 in Liburuaren balorazioa |

“Liburu hau gustura irakurri dut” idazten duen moduan Nerea Baldak 56.58. eta 66. orrialdeetan.
Lehenik eta behin gaiak atsegin izan ditut: hizkuntzak, atzerriko bizitza, irakurle klubak, bizitzaren zentzua, bakardadea, amodioa eta desamodioa. Bigarrenik, hiztegiari dagokionez, nahiz eta abesgarria izan ez da zaila, aise ulertzen dela eta.

Egileak Euskal filologia egin duela nabaritzen da, hitzekin jokatzen duelako asko. Idatzi zuen arren:”Arauek jokoa zaildu ahalak hitzak lortzea ia ezinezkoa izan zitzaidanean, jolasteari utzi nion”, liburua hitzen jokoz beteta dago.

Pertsonaia nagusia atzerrian bizi da, Londonen hain zuzen ere. Hori dela eta nola sentitzen den oso ondo idatzita dago, batez ere bere bakartzearen sentimendua.

  1. orrialdean Euskarari buruzko esaldi hau izkiriatzen du Irurtzungo idazleak. ”Hizkuntza zaharra eta literatura berria”. Ez nator bat horrekin.Bai, euskara oso antzinako hizkuntza da, baina haren literatura ez da berria. XVI. mendean Joan Perez Lazarragaren eta Bernat Etxepareren liburuak agertu ziren.

Laburbilduz, eleberri hau on-ona da, très bon, very good.

 

P.S: Akats txiki bat aurkitu dut 39.orrialdean. Troubaille=discovery aurkikuntza. Hala eta guztiz ere, hori ez da esaten frantzesez, trouvaille baizik.

0

“Berriro itzuliko balitz” Xabier Etxebarria

Posted by on 2019(e)ko maiatzak 11 in Liburuaren balorazioa |

Bi atal dauzka Xabier Etxebarriaren azken eleberriak. Lehenengo zatiaren azken lerrora arte, ez nintzen konturatu polizia nobela zela. Nahiz eta liburu mota hauek ez diren nire gustukoak eta bertan behera uzteko zorian egon nintzen behin baino gehiagotan, atsegin izan dut.

Oso era originalean hasten da eleberria eta hemendik oso urrun kokatuta dago istorioa. Karlosek, pertsonaia nagusiak, Heinsborgeko Udal Musika Eskolan egin nahi du lan, pianoko karrera aterata daukalako Iruñeko kontserbatorioan. Heingsborg Danimarkako uharte txikia da. Hara heldu da bere emaztea, Ejda hil berri delako, haien etxea suak hartu zuenean. Haurtxo bat du, Maddi, eta hori dela-eta lan hau behar du.

Lehen jazz talde batean aritu zen Europan zehar, Parisen, Amsterdamen eta Kopenhagen hain zuzen ere.
Aldi berean, Zarauzko idazleak beste istorio bat aipatzen digu, Ebberena eta bere alabarena, Marierena. Ebberen arabera, bere alabarekin porrot egin du, Marie beti izan baita neskatxo ahula, pertsonalitaterik gabekoa.

Hasieran idatzi dudanez, bigarren zatian eleberriak erritmo bitxia hartu du: pistolak, zauria, odola… Gainera oso hiztegi aberatsa eta egitura ederrak erabili ditu Etxeberriak.

Laburbilduz, testu hau eleberri poliziakoak gustuko dituztenei gomendatuko diet.

Etiketak:

0

“Gaur galtzea tokatzen da” Antzon Hermosilla

Posted by on 2018(e)ko abenduak 13 in Liburuaren balorazioa |

 

“Gaur galtzea Tokatzen da”

Bi aldiz irakurri dut testu hau. Agian, hasieran azkarregi egin nuelako. Bi buelta ematea merezi duela aitortu behar dut.

Lehen partean, izenburuak “Gaur galtzea tokatzen da” dioen moduan, pertsonaia nagusiak galtzaileak dira. Ipuin guztiek drogarekin lotura dute. Batzuk gogor samarrak dira, “Orratza eta kaltea” bezala. Nahiz eta bukaera oso irekia izan, bada, ez dakigu neska hiltzen den heroina dela eta.

“Lapurreten inbentarioa”-k kutsu matxista dauka. 22.orrialdean irakur daiteke.”Benetan, emakumeak ulertuko dituen amaren semerik ez zekok, txo. Sorgin hutsak ditut guztiak”.

 

Bosgarren ipuinean, “San Frantzisko, New Orleans” izenekoan, idazleak bi hirien arteko erkaketa egiten du. Aitzakia ederra da jazz-musikariez gogoratzeko.

Lehen partea gehien gustatu zaidan “Txinaren amona” da, protagonista bihozbera eta errukitsu azaltzen delako.

Bigarren zatia desberdina da, haren gaiak ez dira drogaren ingurukoak. Istorioa misteriotsuarekin hasten da:”Deabru dut iheskide”. Hastapena poetikoa baino poetikoagoa da. 57. orrialdean “Ilunpe hezean bizi behar horrek arima goibeltzen zigun eta tristezia infinitua paratzen zuen han bizi ginenon gogoa”. Hori irakurtzean Gustavo Adolfo Becquer-en “arimen mendia” burura datorkit.

“Esperantzaren indarra“-k esaldi luzegiak ditu, adibidez 77. orrialdean: ”Urteen zama astunak zuen aurrean duzuen agure itsu eta ezdeusa bilakatu nau, baina sinesgaitza suertatzen bazaizue ere, jakin ezazue neu ere gazte, lerden eta indartsua izan nintzela”. Ez da ondo ulertzen.

Amaitzeko, liburu hau irakurtzea gomendatuko nizueke, errealitatea eta drogari buruzko mundua islatzen delako. Bestalde, bizitzaren gainean hausnartzen du. “Baina bizitza ankerra da eta gutaz trufatzez hartzen du atseginik handiena”. Geroago, bere buruari galdetzen dio egileak: “Zergatik hain patu ankerra?”

0

“Zu entzuteko gaude” Xabier Mendiguren

Posted by on 2018(e)ko abenduak 5 in Liburuaren balorazioa |

 

Betidanik Xabier Mendigurenen liburuak irakurtzea atsegin izan dut. Aspaldi hainbat eleberri irakurri nuen, besteak beste ”Arantzak barrurantz”, “Errautsen distira”.

Hiru ipuin ditu ‘Zu entzuteko gaude’ izeneko liburuak. Nahiz eta Xabier gizona izan, protagonista guztiak emakumeak dira. Gehien gustatu zitzaizkidanak lehenengoa eta bigarrena dira, original samarrak iruditu zitzaidalako.

Lehenengo istorioa, Donostian eta Frantzian, La Dordognen hain zuzen ere, gertatzen da. Aipatzekoa izango litzateke 55.orrialdean azaltzen den esaldi hau. “Mundu honetan pertsona bakoitza da bat eta bakarra. Inor ez da inoren jarraipen, inor ez da inoren ordezko”.

Bigarrenean, hasieran hondartzaren gainekoa dela ematen du, baina irakurtzen den neurrian, sakonagoa da. Bi txakur ageri dira: Simone et Violette, Simone de beauvoir eta Violette Leduc-en omenaldi gisa. Detaile polita!

Hirugarren ipuinak ”Zu entzuteko prest” delakoak, eleberriaren liburua bezala, ez ninduen harrapatu. Apika bi aldiz irakurri behar izango nuke.

Dena den, ipuin hauek irakurtzeko gomendatuko nizueke, batez ere udan, erraz irakurtzen delako eta zirrara berezia uzten delako.

 

 

Copyright © 2012-2020 Lantzeak All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.